Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το dna της εβδομαδας

το dna της εβδομαδας

49
0

Το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης έχει μονοπωλήσει τον τελευταίο καιρό η απροκάλυπτη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η Ελλάδα μαζί άλλες περίπου 30 χώρες, αποφάσισαν εκτός από ανθρωπιστική βοήθεια, να στείλουν και στρατιωτική. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του ελληνικού ΥΠΕΞ, σε πρώτη φάση απογειώθηκαν δύο C-130 γεμάτα με θανατηφόρο πολεμικό υλικό, με προορισμό αεροδρόμιο της Πολωνίας. Από εκεί, στην συνέχεια τα όπλα πήραν τον δρόμο για την Ουκρανία. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα, η παραπάνω διαδικασία επαναλήφθηκε για ακόμα μια φορά τουλάχιστον.
Άνοιξε λοιπόν, όπως ήταν λογικό, η συζήτηση για την διεθνή εμπλοκή της Ελλάδας και για το κατά πόσο αυτή θα ήταν μια σωστή ή λανθασμένη απόφαση. Η Ελλάδα φέτος έκλεισε 70 ολόκληρα χρόνια στο ΝΑΤΟ. Μέσα σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σε όλα τα διεθνή fora, η Ελλάδα είναι διαχρονικά υπερασπιστής του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και πως θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι με αυτούς τους γείτονες που έχει; Για ακόμα μία φορά, η Ελλάδα βρέθηκε στην σωστή πλευρά της ιστορίας και αποφάσισε να μην κλείσει τα μάτια σε μια τόσο κατάφωρη και απροκάλυπτη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποιοι «ειλικρινείς» ουδέτεροι. Υπάρχουν κάποιοι που απλά δεν θέλουν την Ελλάδα να ανακατεύεται στις «υποθέσεις των άλλων». Θέλουν την Ελλάδα κλεισμένη στο καβούκι της. Υπάρχουν κάποιοι που κρατούν αυτή την στάση διαχρονικά τόσο με το ΝΑΤΟ όσο και με την Ρωσία. Και είναι σεβαστό. Αν και στην προκειμένη περίπτωση η ουδετερότητα την ώρα της κρίσης, δεν μπορεί να είναι παρά μια κεκαλυμμένη βοήθεια στον εχθρό. Και αφού ως νατοϊκή χώρα βλέπουμε την Ουκρανία σαν σύμμαχο, μαντέψτε ποιος είναι ο εχθρός… Το ζήτημα είναι ότι οι ενέργειες της Ρωσίας στην προκειμένη περίπτωση είναι τόσο παράλογες αλλά και παράνομες που δύσκολα μπορεί κάποιος να επιχειρηματολογήσει υπέρ της.


Πάμε να δούμε όμως ποιοι ενοχλήθηκαν από από την απόφαση της κυβέρνησης να στείλει στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία:
Ο ΣΥΡΙΖΑ: Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αντιτάχθηκε σθεναρά στην αποστολή όπλων στην Ουκρανία από την αρχή. Έκανε λόγο για ξεκάθαρη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο και μάλιστα με απόφαση Μητσοτάκη. Καταδίκασε βέβαια την εισβολή της Ρωσίας, αλλά τάχθηκε υπέρ της ουδετερότητας. Δεν είναι ότι ανησύχησε για την χώρα. Απλά δεν θέλει να δυσαρεστήσει την Ρωσία. Είναι γνωστές οι θέσεις του κόμματος ήδη από το 2015 όταν πρωτοήρθε στην εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα προσπαθούσε να τα έχει καλά με το Κρεμλίνο. Όταν η ΕΕ επέβαλε τις πρώτες κυρώσεις για την εισβολή στην Κριμαία, έναν χρόνο νωρίτερα, κορυφαία κυβερνητικά στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είχαν δηλώσει ότι η Ελλάδα ήταν αντίθετη με αυτές τις κυρώσεις και ότι η κυβέρνηση θα έκανε ο,τι μπορούσε για να τις παρακάμψει. Και φυσικά ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει την φωτογραφία με όλη την ελληνική κυβέρνηση απέναντι στην ρωσική, να της ζητάει δανεικά μετά το φιάσκο της εξάμηνης διαπραγμάτευσης; Το ότι δεν πήραμε ούτε ρούβλι τσακιστό, γνωστό τοις πάσι… Πρόσφατα πάντως, ο κύριος Τσίπρας δήλωσε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ότι «η Ρωσία δεν ήταν ποτέ σύμμαχος μας». Παρέμεινε πάντως ουδέτερος…
Η Τουρκία: Η Τουρκία και το καθεστώς Ερντογάν δυσανασχέτησε επίσης με την απόφαση της Ελλάδας να στείλει εξοπλισμό στην Ουκρανία. Ως «επιτήδειος ουδέτερος» η Τουρκία τα τελευταία χρόνια προσπαθεί να πατάει σε δύο βάρκες. Κάνει δουλειές με την Ρωσία, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να «πουλήσει» και υπηρεσίες στην Αμερική. Αυτό προσπαθούσε να κάνει και στην Ουκρανία. Πουλούσε τα πολυσυζητημένα τουρκικά drones και υποσχόταν βοήθεια στην κυβέρνηση Ζελένσκι. Μια νατοϊκή χώρα «έβαζε» πόδι στην Ουκρανία. Αρκετά δελεαστικό για τις ΗΠΑ. Τα πράγματα όμως άλλαξαν. Με την εισβολή της Ρωσίας, η Τουρκία αργά ή γρήγορα θα πρέπει να επιλέξει στρατόπεδο. Η βοήθεια στην Ουκρανία εκ μέρους της δεν ήρθε ποτέ, ενώ οι ενέργειες της Ελλάδας της στέρησαν την αποκλειστικότητα σε αυτές τις περιοχές. Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στον Ρώσο ΥΠΕΞ και τον Ουκρανό ομόλογο του στην Τουρκία, δεν απέδωσαν σχεδόν τίποτα. Η σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ υποβαθμίζεται. Άλλο ένα χαρτί του Ερντογάν κάηκε…
Η Ρωσία: Η Ρωσία προφανώς θα ήταν παράλογο να μην δυσαρεστηθεί με τις αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Αυτό που προκάλεσε εντύπωση όμως ήταν η στοχοποίηση της Ελλάδας. Πολλές χώρες απ’ όλο τον κόσμο έστειλαν όπλα. Κάποιες πολύ βαρύτερα από αυτά της Ελλάδας. Με κάποιες από αυτές η Ρωσία έχει ακόμα και σύνορα, όπως για παράδειγμα η Εσθονία. Η δυσαρέσκεια όμως για την απόφαση της Ελλάδας ήταν μεγαλύτερη. Φαίνεται να μην το περίμενε. Η κυρία Ζαχάροβα «απασφάλισε» πριν λίγες μέρες κάνοντας το αυτί πολλών εντός Ελλάδος να ιδρώσει… Φαίνεται ότι το καθεστώς Πούτιν είχε «επενδύσει» πολλά στο πολιτικό σύστημα της χώρας, τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά. Λογικό είναι να χάνει την ψυχραιμία του όταν βλέπει ότι όλα πήγαν στα σκουπίδια…
Κάποιους τους ενοχλεί που η Ελλάδα είναι Νατοϊκή. Κάποιους τους ενοχλεί που η Ελλάδα είναι Ευρωπαϊκή. Κάποιους τους ενοχλεί που η Ελλάδα είναι Δυτική. Και σε τελική ανάλυση, κάποιους τους ενοχλεί που η Ελλάδα είναι δημοκρατική! Κάποιοι θα ήθελαν έναν Πούτιν ή έναν Ερντογάν και στην Ελλάδα που θα πήγαινε «κόντρα» στην Αμερική. Κάποιοι θα ήθελαν ακόμα και να γίνουν οι ίδιοι… Ευτυχώς όμως για την χώρα, δεν τους πέρασε ούτε στο παρελθόν αλλά ούτε και πρόκειται στο μέλλον!
Η Ελλάδα όσο και αν αυτό ενοχλεί «κάποιους», «είναι και αυτή Δύση». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής, διόρθωσε και αυτόν ακόμη τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή . Οι λέξεις έχουν την σημασία τους. Το «ανήκουμε» του Καραμανλή υποδηλώνει κάποια απόφαση άλλων «μεγαλύτερων» από εμάς, ενώ το «είμαστε» υποδηλώνει την δική μας θέληση, επιθυμία και απόφαση για τον Δυτικό προσανατολισμό της χώρας. Ανήκουμε στην Ελλάδα και ως εκ τούτου είμαστε Δύση.
Κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και την Δύση σαν να είναι κάτι μακρινό, διαφορετικό από εμάς, για το οποίο κάθε φορά, σε κάθε κρίση θα πρέπει να αναρωτιόμαστε για αν πρέπει να συνταχθούμε μαζί του.
Όποιος είναι κατά της Δύσης, να βγει και να το πει και να επιχειρηματολογήσει υπέρ της άποψης του. Δεν υπάρχει πιο ανήθικο πράγμα από τον «αλά καρτ» σύμμαχο. Και πριν μερικοί μιλήσουν για δογματισμό, σε καμία περίπτωση δεν εννοώ να κλείνουμε τα μάτια στα λάθη μας. Υπήρξαν παράλογες επεμβάσεις του ΝΑΤΟ; Ναι, υπήρξαν! Δεν θα το συζητήσουμε τώρα όμως αυτό, όταν ο Πούτιν απειλεί ολόκληρη την Ευρώπη και ολόκληρο το μεταπολεμικό διεθνές σύστημα. Ο κόσμος, καλώς ή κακώς, είναι χωρισμένος σε στρατόπεδα. Και όταν επιλέγουμε σε ποιο θα πάμε, φορτωνόμαστε και τα λάθη του. Όποιος μπορεί να επιχειρηματολογήσει υπέρ της αλλαγής στρατοπέδου, ας βγει και ας το κάνει…
Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ “ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ”.
Για μια ακόμη φορά η Δύση και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες, με αφορμή τις αιτήσεις ένταξης στο ΝΑΤΟ, της Σουηδίας και της Φιλανδίας, βρίσκονται αντιμέτωποι με τα τερτίπια και το ανατολίτικο παζάρι του Πρόεδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν. Αν και δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχτεί ότι ο Ερντογάν, είναι ένας έξυπνος παίκτης, αυτή τη φορά το παιχνίδι είναι τόσο άγριο και το διακύβευμα τόσο μεγάλο, που ο Πρόεδρος της Τουρκίας παίζει με τη φωτιά. Αυτό το σκληρό και ριψοκίνδυνο παζάρι, μπορεί να μην κοστίσει βαρύ τίμημα στην Τουρκία, ως χώρα, αλλά ο ίδιος είναι πλέον ξεκάθαρο ότι βρίσκεται πρώτος στη λίστα της Ουάσιγκτον, κάτω ακριβώς από το όνομα του Βλαντιμίρ Πούτιν, για ένα τελικό ξεκαθάρισμα και εκτόπιση από το διεθνές και εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.
Ήθελε να κάνει το διαμεσολαβητή μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας. Μια συνάντηση των ΥΠΕΞ, έγινε στη χώρα του πλήρως αποτυχημένη και τίποτα άλλο. Ο ίδιος εξακολουθεί όμως να διαφημίζει έναν ρόλο που του έχουν ήδη αφαιρέσει.
Έχασε 100 σούπερ μαχητικά F-35, για να πάρει το σύστημα S-400 από τη Ρωσία. Του αρέσει να πατά σε δυο – τρεις βάρκες και να παίζει το παιχνίδι του εκβιασμού και του παζαριού, αλλά αυτός ο ρόλος έχει και ένα κόστος. Δεν μπορείς να τους έχεις όλους ικανοποιημένους.
Έτσι τα F-35 άλλαξαν κατεύθυνση και από τις τουρκικές βάσεις που τα περίμεναν, θα προσγειωθούν στις ελληνικές, σε λίγα χρόνια. Πρόκειται για ένα μεγάλο …δώρο του Ταγίπ προς την Ελλάδα.
“Άφρισε” με τους αμερικανούς γερουσιαστές και βουλευτές που χειροκροτούσαν συνεχώς, ακόμα και όρθιοι τον Μητσοτακη, και εξοργίστηκε που τον άκουσε να τους λέει, πως με τα F-16 τους , η Τουρκία παραβιάζει τον εναέριο χώρο και κάνει υπερπτήσεις πάνω από τα νησιά μας.
Κι όταν η Σουηδία και η Φινλανδία, κατέθεσαν αίτηση για ένταξη στο ΝΑΤΟ , σε μια ιστορική στιγμή γι’ αυτές τις χώρες και για την Ευρώπη, ο κ. Ερντογάν μπλόκαρε το αίτημά τους, εκτιμώντας πως μπορεί να παζαρέψει με τον Μπάιντεν, την άρση των κυρώσεων που επιβλήθηκαν μετά την αγορά των S-400.
To Στέιτ Ντιπάρτμεντ τον “άδειασε” σημειώνοντας πως πρόκειται για ζήτημα που αφορά την Τουρκία και τις δύο χώρες κι όχι της ΗΠΑ.
Κι έφτασε στο σημείο, ο τούρκος Πρόεδρος να λέει πως δεν θα ξαναμιλήσει με τον Μητσοτάκη.
Γιατί; Επειδή αποκάλυψε στους αμερικανούς τον αναθεωρητισμό του με το παρανοϊκό αυτοκρατορικό σχέδιο για τη “γαλάζια πατρίδα”, επειδή δεν θα μπορέσει να αγοράσει τα F-16, επειδή δεν του σηκώνει το τηλέφωνο ο Μπάιντεν, ούτε του στέλνει πρόσκληση για το Λευκό Οίκο;
Τι περίμενε από έναν Έλληνα πρωθυπουργό που η χώρα του απειλείται με πόλεμο αν επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, που καθημερινά τουρκικά αεροσκάφη κάνουν υπερπτήσεις πάνω από τα ελληνικά νησιά των οποίων την κυριαρχία αμφισβητεί, να χορέψει “ζεϊμπέκικο”, να κάνει “κουμπαριές” ή να τον “κατευνάσει”.
Η εχθρότητα του, απέναντι στην Ελλάδα δεν έχει να κάνει με τον κ. Μητσοτάκη.
Έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξη της χώρα μας, γιατί αποτελεί το “φράγμα” στο όνειρο της πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ της Τουρκίας, για την επανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ας σταματήσουμε λοιπόν να μιζεριάζουμε, να φοβόμαστε και να περνάμε καθημερινά την τουρκική προπαγάνδα στο λαό μας.
Επικίνδυνοι είναι και ανά πάσα στιγμή μπορούν να προκαλέσουν θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, στην Κύπρο ή στην ΝΑ Μεσόγειο, αλλά αποδείξαμε πρώτα με την αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία και τώρα με τις ΗΠΑ και την παρουσία τους από τη Σούδα μέχρι την Αλεξανδρούπολη, ότι μπορούμε να θωρακίσουμε τη χώρα μας με σωστές διπλωματικές κινήσεις, με συμμαχίες και με σύγχρονα οπλικά συστήματα.
Ο Ερντογάν μπορεί να μείνει με τα νεύρα του, Σκασίλα μας!
ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ
Η εικόνα του παγιώνεται ως καταθλιπτική. Μετά από ακόμη ένα σοκαριστικό μακελειό σε σχολείο, αυτή τη φορά στο Τέξας, ο Τζο Μπάιντεν εμφανίστηκε ανήμπορος να δώσει λύση. Ο 46ος Πρόεδρος των ΗΠΑ προσέφερε και πάλι λόγια συμπάθειας και ανακούφισης, κατηγόρησε την Εθνική Ένωση Όπλων, και ξέσπασε, λέγοντας ότι… κάτι πρέπει να γίνει.
Βεβαίως, αυτός που “κάτι πρέπει να κάνει”, είναι ο ίδιος. Και σε αυτό το θέμα, όπως συνολικά στην καθημερινότητα των Αμερικανών, δεν κάνει τίποτα, ή κάνει ελάχιστα. Η δημοφιλία του καταρρέει, και η απαξίωση του έργου του μεγαλώνει. Τα αμερικανικά ΜΜΕ τείνουν να τον χαρακτηρίσουν ως “τον Πρόεδρο των επικηδείων”… Όμορφα λόγια, χωρίς αντίκρισμα.
Ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου έχει καθηλωθεί στον αστερισμό της απαξίωσης. Και μαζί του, συμπαρασύρει στον πολιτικό γκρεμό το Δημοκρατικό Κόμμα.

Previous articleΠούτιν: «Πρόκειται να χάσει τον πόλεμο» λέει το Foreign Affairs – Τα δύο σενάρια για τα οποία πρέπει να προετοιμάζεται η Δύση
Next articleΟυ ψευδομαρτυρήσεις…