Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το dna της εβδομαδας

το dna της εβδομαδας

163

Διαδικτυακά Αλιεύματα

Τουρκική Απειλή

Την ανάγκη εμφάνισης σύγχρονων εθνικών ευεργετών τονίζει στις παρακάτω σκέψεις του ο κ. Άγγελος Ζαχαρόπουλος, επίτιμος διευθυντής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

“Βρισκόμαστε σε μία ξεκάθαρη αύξηση ποσοτική και ποιοτική της τουρκικής επιθετικότητας. Αυτό δείχνει τουλάχιστον η σημαντική αύξηση των υπερπτήσεων πάνω από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Από 39, το 2017, έφτασαν σε 255 μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2020 και μάλιστα σε κατοικημένα μεγάλα νησιά. Να προστεθεί η προσπάθεια εμβολισμών σκαφών και, τελευταία, τα 24 οικόπεδα σε ελληνική υφαλοκρηπίδα για έρευνα υδρογονανθράκων.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Τουρκία παραμένει μία αναθεωρητική δύναμη, η οποία επιδιώκει την περιφερειακή ηγεμονία. Και δεν θα διστάσει να κάνει ευθέως χρήση στρατιωτικής βίας εναντίον μας όταν της δοθεί η ευκαιρία ή να την προκαλέσει παραβιάζοντας ευθέως την κόκκινη γραμμή μας. Εξάλλου υπερεξοπλίζεται συνεχώς με νέα οπλικά συστήματα.

Ο εξοπλισμός των δικών μας ενόπλων δυνάμεων υπέστη τις συνέπειες της υποχρεωτικής λιτότητας κατά τη διάρκεια της πολυετούς οικονομικής κρίσης. Τελευταία έχουν γίνει προσπάθειες τεχνολογικής αναβάθμισης οπλικών συστημάτων, προμήθειες ελικοπτέρων κλπ. Σημαντικότερη είναι η αναβάθμιση των 84 αεροπλάνων F16 που έχει ήδη ξεκινήσει. Έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν όμως ότι υπάρχουν ακόμα πολλά σημαντικά οπλικά συστήματα, αλλά και αεροπλάνα εκτός ενέργειας επειδή έχουν ανάγκη τεχνολογικής αναβάθμισης. Η αναβάθμιση αυτή, καθώς και η απόκτηση ή έστω ενοικίαση νέων μονάδων προηγμένης τεχνολογίας για τον ναυτικό και αεροπορικό στόλο απαιτούν σημαντικές δαπάνες. Έχει δηλωθεί από επίσημα χείλη ότι η κάλυψη αυτών των αμυντικών αναγκών θα ολοκληρωθεί όταν το επιτρέψουν οι δημοσιονομικές συνθήκες.

Η Τουρκία κλιμακώνει επικίνδυνα τις προκλήσεις και επισπεύδει προσεγγίζοντας τη χρήση στρατιωτικής βίας, ίσως για να προλάβει την εδραίωση στους ευρωπαϊκούς εταίρους της αλήθειας ότι τα ελληνικά σύνορα είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Απαιτείται κατά συνέπεια εγρήγορση. Και τα χρήματα που χρειάζονται για τη δραστική και επείγουσα αύξηση της αμυντικής ισχύος της χώρας μπορούν να καλυφθούν σε μεγάλο βαθμό από την εθελοντική εισφορά των απανταχού Ελλήνων. Όλοι οι Έλληνες θα προσφέρουν εθελοντικά από το υστέρημά τους ή το περίσσευμά τους με ενθουσιασμό. Και τούτο επειδή είναι πολύ θυμωμένοι. Και οι Έλληνες, όταν θυμώνουν, ενώνονται και γίνονται ακαταμάχητοι. Περισσότερο από την αυξανόμενη παραβατικότητα στον αέρα, στη θάλασσα και στον Έβρο, τους Έλληνες έχει εξοργίσει η ιταμή και πολλές φορές χυδαία συμπεριφορά του ιδίου του Ερντογάν, καθώς και συνεργατών του. Συμπεριφορά «νταή» της γειτονιάς, του τύπου «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε!».

Μπορούμε να ελπίσουμε ότι οι απανταχού πλούσιοι και υπερπλούσιοι Έλληνες θα εμπνευστούν από τους μεγάλους, τους αθάνατους εθνικούς ευεργέτες που στήριξαν την πατρίδα σε περιόδους κρίσιμες για τη χώρα και έμειναν στην ιστορία. Ας μην ξεχνάμε ιδιαίτερα τη συμβολή του θωρηκτού Αβέρωφ, προσφορά του μεγάλου ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, στις νίκες των βαλκανικών πολέμων που διαμόρφωσαν τη σημερινή Ελλάδα με το σύνολο των νησιών του Αιγαίου. Αυτά τα νησιά εποφθαλμιά ο άπληστος γείτονας. Αυτά τα νησιά περιφρουρούν μέρα και νύχτα οι αεροπορικές και ναυτικές μας δυνάμεις που πρέπει επειγόντως να ενισχύσουμε ώστε να καταστούν πανίσχυρες, αποτρεπτικές κάθε απειλής. Την ενίσχυση αυτή μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να εξασφαλίσουμε προσφέροντας ο καθένας ανάλογα με τις οικονομικές του δυνατότητες.

Έμπειροι παλαιοί πολιτικοί έχουν τη γνώμη ότι την ευαισθητοποίηση του απανταχού ελληνισμού και τη διαχείριση του όλου εγχειρήματος με αποτελεσματικότητα και διαφάνεια είναι ικανή και πρέπει να αναλάβει η Βουλή των Ελλήνων”.

Οι βαθιές ρίζες του ρατσισμού στις ΗΠΑ

Ο Τζέιμς Νόλαν είναι πρώην αστυνομικός, πρώην πράκτορας του FBI, και νυν καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βιρτζίνια, και επιχειρεί με τις παρακάτω σκέψεις του να θέσει τον τύπο επί των ήλων σε ένα θέμα που ταλανίζει τη μεγάλη γείτονα χώρα τις τελευταίες εβδομάδες.

“Η κατάσταση στην Αμερική δεν είναι καινούργια. Από το 2014 παρακολουθούμε σκηνές όπου άοπλοι Αφροαμερικανοί σκοτώνονται από την αστυνομία. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η αστυνομία στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως στρατιωτική δύναμη δηλαδή διατήρησης της τάξης. Σαν να ήταν η αστυνόμευση ένα παιχνίδι, ένα αθλητικό γεγονός, με λογική και κανόνες: οι αστυνομικοί μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο, πηγαίνουν στις συνοικίες και βάζουν χειροπέδες στους κακούς. Στον κόσμο αυτό, υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί.

Ιστορικά, οι πολιτικές ελίτ χρησιμοποιούσαν πάντα την αστυνομία ως μέσο για τη διατήρηση του στάτους κβο. Ακόμη και επί Κλίντον και Ομπάμα, συνέχισαν να ενισχύουν την αστυνομική παρουσία στις συνοικίες. Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί παραμένουν πεισμένοι ότι η πρωταρχική αποστολή της αστυνομίας είναι να συλλαμβάνει όσους παραβιάζουν τον νόμο. Η σημερινή νομοθεσία όμως, που στηρίζεται στην τιμωρία των μικρών αδικημάτων για να αποτρέπονται τα σοβαρά εγκλήματα, ενισχύει μια κουλτούρα όπου όλοι είναι δυνάμει ύποπτοι. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο στις συνοικίες με μειονότητες, όπου κάθε μαύρος είναι δυνάμει εγκληματίας.

Αν οι αστυνομικοί έπαιζαν ένα άλλο παιχνίδι, δεν θα ήταν οπλισμένοι μέχρι τα δόντια. Γι’αυτούς, όμως, η πραγματική τους αποστολή είναι ο πόλεμος. Επικεντρώνονται αποκλειστικά στη μάχη και επαινούνται για τις ηρωικές τους πράξεις στο πεδίο των μαχών. Το δόγμα της αστυνομίας είναι ότι όσο περισσότεροι εγκληματίες συλλαμβάνονται, τόσο ασφαλέστερη είναι μια περιοχή. Δεν τους ενδιαφέρει να αυξηθεί η εμπιστοσύνη προς την αστυνομία ή να ενισχυθούν οι δεσμοί στους κόλπους μιας κοινότητας. Και το παράδοξο είναι ότι όσο περισσότερες είναι οι συλλήψεις, τόσο λιγότερο ασφαλής είναι μια περιοχή, αφού κλονίζεται η εμπιστοσύνη και η σχέση με την αστυνομία…

Όταν υπάρχουν καταγγελίες εναντίον αστυνομικών, η αίσθηση είναι ότι οι έρευνες γίνονται με αντικειμενικό τρόπο. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι αστυνομικοί βγαίνουν αλώβητοι. Ο δολοφόνος του Τζορτζ Φλόιντ ήταν επιθετικός, αλλά γι’αυτό ακριβώς τον θεωρούσαν καλό αστυνομικό. Οι αστυνομικοί εκπαιδεύονται για να χρησιμοποιούν ωμή βία και να μην υποχωρούν ποτέ. Η αποπομπή των δολοφόνων του Φλόιντ από το σώμα δεν θα εμποδίσει λοιπόν την επανάληψη τέτοιων γεγονότων. Ακόμη κι αν καταδικάζονταν σε θάνατο, η βία θα συνεχιζόταν, γιατί θεωρείται απαραίτητη, όπως στον πόλεμο.

Ο ρατσισμός αποτελεί ταυτοχρόνως αιτία και συνέπεια της κοινωνικής δομής. Οι περισσότεροι αστυνομικοί έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή σε μια κοινωνία όπου η αστυνομία στρέφεται κυρίως κατά των μαύρων. Αυτό δημιουργεί προκαταλήψεις και τις ενισχύει. Το βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι αστυνομικοί λένε: «Είχαμε δίκιο. Οι διαδηλωτές δεν διαμαρτύρονται για τον Φλόιντ, αλλά για να βρουν ευκαιρία να λεηλατήσουν καταστήματα».

Οι αστυνομικοί θα μπορούσαν βέβαια να εκπαιδευτούν καλύτερα, να μάθουν να μη μισούν τους εγχρώμους. Αλλά αυτό δεν θα άλλαζε πολλά. Θα ήταν σαν να εκπαιδεύονταν καλύτερα οι παίκτες στο ράγκμπι, ώστε να μειωθούν οι τραυματισμοί. Η βία όμως είναι στη φύση του παιχνιδιού. Οσο δεν εγκαταλείπεται η ιδέα ότι η δουλειά της αστυνομίας είναι η διατήρηση της τάξης με καταστολή, δεν θα αλλάξει τίποτα.

Ούτε η πρόσληψη περισσοτέρων αστυνομικών από τις μειονότητες θα αλλάξει κάτι. Γιατί όταν γίνεσαι αστυνομικός, γίνεσαι ένας από αυτούς, μοιράζεσαι τη νοοτροπία τους. Παίζεις το ίδιο παιχνίδι για να κάνεις καριέρα. Τα πέντε τελευταία χρόνια, αστυνομικοί έχουν σκοτώσει σε όλη τη χώρα πάνω από 5.000 ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους μη λευκούς και άοπλους. Οι αστυνομικοί που ανοίγουν πυρ είναι συχνά Αφροαμερικανοί. Δεν είναι λοιπόν ρατσισμός, είναι ενσωμάτωση των κανόνων του παιχνιδιού.

Τη δεκαετία του ’80 και του ’90, όταν ήμουν αστυνομικός, είχαμε την υποχρέωση να κατοικούμε στην πόλη όπου εργαζόμασταν. Τα συνδικάτα κατάφεραν οι αστυνομικοί να μπορούν να κατοικούν αλλού, με το επιχείρημα ότι έτσι θα ήταν λιγότερο ευάλωτοι σε αντίποινα για τις συλλήψεις. Αυτό δεν θα αποτελούσε όμως πρόβλημα αν οι αστυνομικοί αντιμετωπίζονταν ως στηρίγματα της κοινότητας, και όχι ως εξωτερικοί παράγοντες, ως ξένοι, ως εχθροί”.

Κλυδωνισμοί

Οι στενοί δεσμοί που συνέδεαν μέχρι πρόσφατα τις ΗΠΑ με την Ευρώπη, φαίνεται να αδυνατίζουν τον τελευταίο καιρό, και αυτό φαίνεται καθαρά από τις συνεχείς επιθέσεις, τον τελευταίο καιρό, του Αμερικανού προέδρου προς τους ευρωπαίους συμμάχους. Τους κινδύνους που μπορεί να προκαλέσει μια ρίξη στις σχέσεις τους, επισημαίνει παρακάτω η συγγραφέας  Κατερίνα Τζαβάρα.

“Πέντε μήνες πριν από τις αμερικανικές εκλογές, οι διατλαντικές σχέσεις καταγράφουν νέο χαμηλό ρεκόρ, όπως εκτιμούν αναλυτές, οι οποίοι ταυτόχρονα θεωρούν πως βρισκόμαστε στο κρισιμότερο σημείο της συνεργασίας Ευρώπης – ΗΠΑ.

Όσο κι αν στην αρχή της προεδρικής θητείας του ο Ντόναλντ Τραμπ φάνηκε να αφήνει για αργότερα την ουσιαστική εξέταση των σχέσεων με την Ευρώπη τώρα πλέον είναι αισθητή «η πικρή επίγευση που άφησαν στους Ευρωπαίους ηγέτες τρία χρόνια προσπαθειών και αποτυχίας να πειστεί ο ευέξαπτος Αμερικανός πρόεδρος να συμφωνήσει με τη Δυτική Συμμαχία. Τώρα πλέον δεν έχουν ψευδαισθήσεις σχετικά με το αν ο Τραμπ πρόκειται να αλλάξει. Το ερώτημα είναι μόνο αν θα κερδίσει τις εκλογές του Νοεμβρίου», έγραψε η Politico.

Η διαβάθμιση της επιδείνωσης των σχέσεων δεν ακολούθησε κάποια συγκεκριμένη πορεία αλλά έχει σταθερά σημεία αναφοράς. Έτσι, από τη στιγμή που η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ ανακοίνωσε ότι δεν θα παραστεί στην επικείμενο σύνοδο κορυφής της G7 επικαλούμενη το συνεχιζόμενο κίνδυνο λόγω της πανδημίας, ο Αμερικανός πρόεδρος, δεν έχασε χρόνο να «χτυπήσει», χλευάζοντας τη λέσχη των οικονομικών δυνάμεων και χαρακτηρίζοντάς τη «ξεπερασμένη». Ταυτόχρονα, εξήγγειλε απόσυρση αμερικανικών στρατευμάτων από τα γερμανικά εδάφη.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι εν μέσω της κρίσης του κορονοϊού κι ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες, αναγνώριζαν μεν τα προβλήματα στη σχέση τους με τον Αμερικανό πρόεδρο αλλά πίστευαν ότι τουλάχιστον αυτή είχε σταθεροποιηθεί, τα πράγματα επιδεινώθηκαν.

Με τις κατηγορίες από τη Γερμανία ότι ο Ντόναλντ Τραμπ επιχείρησε να αγοράσει μια βιοϊατρική εταιρεία η οποία εργάζεται για την ανάπτυξη εμβολίου, η όποια λεπτή ισορροπία ανατράπηκε. Η Ουάσιγκτον διέψευσε τους ισχυρισμούς αλλά είναι υπαρκτός ο φόβος για επικείμενο πόλεμο εμβολίων ιδιαιτέρως λόγω της άρνησης του Αμερικανού προέδρου να συμμετέχει σε μια ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας και ενορχήστρωσης εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων για την ανταπόκριση στην κρίση του κορονοϊού. Έτι περαιτέρω, αντιμέτωπος με μια έντονη κριτική για κακοδιαχείριση της πανδημίας στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος Τραμπ καταφέρθηκε εναντίον της Κίνας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ενώ ανακοίνωσε επίσης ότι διακόπτει  τις σχέσεις με την υπηρεσία υγείας των Ηνωμένων Εθνών.

Όπως πολύ σκληρά πρόσθεσε σε άλλο σημείο η Politico «στις Βρυξέλλες και σε άλλες πρωτεύουσες της ΕΕ, τα πρόσφατα γεγονότα επιβεβαίωσαν μόνο τη γνησιότητα των ενστίκτων του Τραμπ σχετικά με τις διατλαντικές σχέσεις: να αντιμετωπίζει δηλαδή του στενότερους ιστορικά συμμάχους της Αμερικής ως σάκους του μποξ, όπου και θα ξεσπά τις σπάνιες στιγμές που δεν θα τους ξεχνά εντελώς σε μια σκοτεινή γωνία στα υπόγεια του εγκεφάλου του».