Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το dna της εβδομαδας

το dna της εβδομαδας

371

Μαγαζί Γωνία!!

Όποιος είχε τη παραμικρή αμφιβολία ότι οι ανεπάγγελτοι Συριζαίοι περίμεναν σαν νηστικοί να αρπάξουν τη κυβέρνηση και να την μετατρέψουν σε μαγαζί τους, δεν θα πρέπει να έχουν πλέον τη παραμικρή αμφιβολία μετά τις νέες συνταρακτικές αποκαλύψεις με κεντρικό πρόσωπο τον 2ο τη τάξει μετά τον αρχηγό Αλέξη, Νίκο Παππά. Ήταν τέτοιο το μένος τους για την εξουσία που όπως δείχνουν ηχογραφήσεις της ΕΥΠ, σχεδίαζαν και κατάλυση του Πολιτεύματος!

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε μια δύσκολη επιλογή από την ώρα που έσκασε η ιστορία του Νίκου Παππά: να τον καρατομήσει παραδειγματικά και να κάνει μια κίνηση-ματ, με προφανείς αποδέκτες τόσο στο εσωκομματικό πεδίο όσο και στην κοινωνία ή να κάνει ότι δεν άκουσε όσα έλεγε ο συνεργάτης του στα ηχητικά του Μιωνή.

Επέλεξε το δεύτερο και από το Μεσολόγγι άρχισε να μιλάει για πρακτορίστικα κόλπα και σκανδαλολογία.

Ο δε Νίκος Παππάς έχει εμφανώς χάσει την μπάλα. Από κανάλι σε κανάλι λέει ορισμένα εξωφρενικά πράγματα, όπως ότι “μαγαζί” ήταν η επιχείρηση του Μιωνή και “λεφτά” έβγαζαν ο Μιωνής και ο Παπασταύρου, με το βλέμμα στον Σαμαρά. Σκεφτείτε το λίγο πιο ψύχραιμα: ο Παππάς στην Κύπρο, σε μια άκρως φιλική συζήτηση με τον Μιωνή, στην οποία προσπαθεί να μεσολαβήσει υπέρ του στην Τουλουπάκη, απευθύνεται στο μαγαζί του Μιωνή και λέει στον Μιωνή ότι ο Μιωνής βγάζει λεφτά. Προφανώς, όλα αυτά δεν βγάζουν νόημα, αλλά προφανώς πιστεύουν κάποιοι ότι θα βρεθούν ορισμένοι πρόθυμοι να αγοράσουν και αυτή την εκδοχή.

Ίσως δεν το καταλαβαίνει τώρα, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας θα πληρώσει την ταύτιση με τον Νίκο Παππά, κυρίως πολιτικά. Κατά βάση, γιατί φαίνεται να γνωρίζει την ύπαρξη ενός δυσώδους καθεστώτος στο χειρότερο σενάριο ή γιατί, ενώ το γνωρίζει, είναι αδύναμος να το αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Και, είτε εξαιτίας του ενός είτε του άλλου, χρεώνεται ο ίδιος τη ζημιά.

Ότι το χρήμα κινεί τα πάντα δεν είναι κάτι το καινούργιο. Απλά είχαμε την εντύπωση ότι όταν το χρήμα «εμπλέκεται» με πάρε-δώσε πολιτικών προσώπων, κρατικών υπαλλήλων, δικαστικών λειτουργών, δηλαδή με πρόσωπα της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας, όλο και κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες θα υπάρχουν ώστε να αποφεύγονται περιπτώσεις χρηματισμού.

Με τα πρόσφατα γεγονότα, όμως, πρέπει να τοποθετηθούμε δημόσια ότι πέσαμε έξω!!!

Η περίπτωση του Νίκου Παππά, στο ηχογραφημένο ντοκουμέντο που κατέθεσε ο Σάμπυ Μιωνή, όπου ο πρώην υπουργός με ολύμπια ηρεμία αναφέρει ότι «ο Παπαγγελόπουλος είχε δική του ατζέντα», ότι «το μαγαζί είχε άλλη ατζέντα», ότι «ξέρει, καταλαβαίνει και οσμίζεται που κάποιοι βγάζουν λεφτά, πολλά λεφτά», επιβεβαιώνοντας τη δύναμη που έχουν τα «πακέτα»…

Παραθέτουμε επ’ ακριβώς το σχετικό απόσπασμα:

ΠΑΠΠΑΣ: Απλά μην ανοίγεις τώρα… ο Παπαγγελόπουλος, εντάξει…

ΜΙΩΝΗ: Τι; Πώς τον διαβάζεις;

ΠΑΠΠΑΣ: Εχει τη δική του ατζέντα, και αυτό το σημείο το δικό σου… Μαθαίνω για ποιον είναι, αλλά το σημείο το δικό σου είναι που γίνεται το conflict… Oτι με τη δική του ατζέντα κάμπτει την ατζέντα του μαγαζιού. Εγώ δεν είμαι αφελής. Ξέρω και καταλαβαίνω ότι σε αυτό το επίπεδο της πολιτικής (ακατάληπτο). Καμία αντίρρηση! Ξέρω, καταλαβαίνω, οσμίζομαι, μαθαίνω, ότι κάποιοι βγάζουνε λεφτά. Λεφτά!

ΜΙΩΝΗΣ: Βγάζουν λεφτά;

ΠΑΠΠΑΣ: Πολλά λεφτά, δε μιλάμε τώρα για… βγάζουνε λεφτά!

ΜΙΩΝΗ: Ναι, ναι. Το έχω ακούσει και εγώ αυτό.

ΠΑΠΠΑΣ: Μπράβο. Και αυτό μπορούμε να κάνουμε ότι δεν το είδαμε. Το no go είναι όταν η ατζέντα τους κάμπτει την ατζέντα του μαγαζιού. Εκεί δεν είναι… Δεν υπάρχει δηλαδή έτερο… Μεγάλε, εάν κρίνουμε ότι το μαγαζί το βοηθάς, μπορείς να είσαι εδώ και να κάνεις και το outsourcing το δικό σου ας πούμε. Κατάλαβες;

ΜΙΩΝΗ: Ναι, ναι, καταλαβαίνω… Real politic λέγεται αυτό.

ΠΑΠΠΑΣ: Ναι, αλλά το να έρθεις και να βάλεις στο μαγαζί μας ατζέντα που δεν έχουμε επιλέξει, η οποία μας δημιουργεί και δυσκολίες, ε, όχι ρε! Κάτσε ρε!

Εμείς εδώ θα προσθέσουμε και την ατάκα του Σπύρου Καλογήρου στον Νίκο Κούρκουλο από την ταινία «Λόλα»: «Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη».

Με αφορμή ένα Μνημόσυνο

Ήταν 23 Ιουνίου 1996 όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ύστερα από πολύμηνη μάχη, άφηνε την τελευταία του πνοή. 24 χρόνια μετά, η χήρα του Δήμητρα Λιάνη και λίγος κόσμος βρέθηκαν στο Α’ Νεκροταφείο για να τιμήσουν τη μνήμη του.

Πολλές δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι Έλληνες θεωρούμε κατά μεγάλη πλειοψηφία τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον μεγαλύτερο ηγέτη της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί απόλυτα  με αυτή την εκτίμηση αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που ισχύει είναι πως στο συλλογικό υποσυνείδητο ο Ανδρέας συνεχίζει να βρίσκεται στο βάθρο και μάλιστα πρώτος.

Είναι λογικό; Ασφαλώς! Τη δεκαετία του 80 σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού ένιωσε πως «μπήκε στο σύστημα». Η κατάργηση ορισμένων έως τότε αναχρονισμών, η πολυδιαφημισμένη διάλυση του κράτους-αστυνόμου κατεγράφησαν ως θετικές εξελίξεις. Το κακό είναι πως το εκκρεμές, όπως συχνά συμβαίνει στην Ιστορία σε περιόδους κοινωνικών εκρήξεων, πήγε πολύ μακριά από την άλλη μεριά.

Πολλοί δικαιούνται να νοσταλγούν τον Ανδρέα γιατί τον ταυτίζουν με μια περίοδο κατά την οποία έμαθαν να διεκδικούν, να παίρνουν ακόμα και να αρπάζουν χωρίς να νιώθουν ότι έχουν υποχρεώσεις ή ιδιαίτερη ευθύνη. Ο αγρότης έγινε «άρχοντας» με τις κοινοτικές επιδοτήσεις, ο δημόσιος υπάλληλος βολεύτηκε, πολλές φορές με ρουσφέτι, όλοι μας μάθαμε πως η διεκδίκηση δεν έχει όρια και ούτε χρειάζεται να μετράμε αν αυτό που ζητάμε είναι εφικτό.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου άνοιξε τον δρόμο πριν ακόμη το 1981 και κατόπιν δημιούργησε ένα στυλ πολιτικής που θαύμαζε ακόμη και ο νεότερος Κώστας Καραμανλής. Όμως αυτό το σύστημα χρεοκόπησε, και το legacy πέρασε ετοιμοθάνατο αρχικά στα χέρια ενός άλλου Παπανδρέου και τώρα το διαχειρίζεται μια μιμητική καρικατούρα του Α. Παπανδρέου. Είναι λοιπόν δυνατόν να πάει ο Τσίπρας κόντρα στην φύση του μειώνοντας το κράτος και τα προνόμια των ΔΥ, να τα βάλει με κάστες και συντεχνίες που ανατράφηκαν από το παλαιό ΠΑΣΟΚ που τόσο θαυμάζει; Όχι βέβαια. Για αυτό και βλέπουμε να επιστρέφουν «με δόξα και τιμή» όλες οι παλαιές παθογένειες. Αντέχουμε μια νέα επανάληψη;

Γεια σου Ρε Αλέφαντε… Ήσουν Παλικάρι!

Μία επιτυχημένη ατάκα του Αλέφαντου, (και είχε πει πολλές!), αφορούσε τον ίδιο του τον γιο, αναγνωρισμένο επιστήμονα σήμερα:

” Δεν έπαιρνε τη μπάλα, και τον έστειλα στα γράμματα!”