Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το dna της εβδομαδας

το dna της εβδομαδας

272

“Μακεδονική Εθνότητα”

Υπάρχει τέτοια στην Ελλάδα;

Ασφαλώς και όχι.

Τότε τι στο καλό είναι αυτοί που μιλούν αυτό το ιδίωμα;

Η απάντηση είναι απλή: Σλαβόφωνοι Έλληνες.

Αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε ασφαλώς να γνωρίζει η ανεκδιήγητη Ελληνίδα (τρομάρα της)συγγραφέας του διαβόητου άρθρου που φιλοξενήθηκε στο σάιτ τοy BBC και ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυρίας από Έλληνες και όχι μόνο. Ειρήσθω εν παρόδω ότι το άρθρο αυτό είχε κατά πληροφορίες γραφτεί προ ενός και πλέον χρόνου αλλά παρέμεινε μέχρι τώρα στα αζήτητα. Ποιος ο λόγος άραγε της τόσο καθυστερημένης δημοσίευσης, και μάλιστα μετά την πρόσφατη συμφωνία στις Πρέσπες.

Η συγκεκριμένη δημοσιογράφος βάσισε όλη την επιχειρηματολογία της όχι σε ιστορικά ντοκουμέντα ως όφειλε, αλλά στα λεγόμενα ενός 90άχρονου και πλέον Σλαβόφωνου κατοίκου της Βορείου Ελλάδος, ο οποίος μίλησε για ναζιστικού σχεδόν τύπου διώξεις των σλαβόφωνων κατοίκων από το τότε ελληνικό κράτος.

«Έγιναν τρομερά πράγματα, αλλά δεν πρέπει να μιλάμε γι’ αυτά. Είναι προσβολή για τον ελληνικό πολιτισμό. Βλάπτει τη φήμη της Ελλάδας», λέει στο BBC ο 92χρονος. Δεν έχει και άδικο. Όμως με τα δεδομένα εκείνης της εποχής, η ελληνική πολιτική των διωγμών συνιστούσε αναγκαιότητα. Και από τότε, οι ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας παρακολουθούσαν στενά και παρενέβαιναν σε κάθε προσπάθεια που επικαλείτο μειονοτικά ερείσματα.

Ξεχνά φαίνεται ο 92χρονος δικηγόρος ότι η εποχή εκείνη ήταν μια από τις πιο δύσκολες για το νεαρό ακόμη Ελληνικό κράτος, που δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο την Τουρκία στα ανατολικά της σύνορα, αλλά την ακόμη πιο επικίνδυνη τότε Βουλγαρία η οποία έπαιζε έντονα το χαρτί των σλαβόφωνων Ελλήνων προσπαθώντας να τους παρασύρει με το μέρος της.

Προφανώς σύμφωνα με τον 92χρονο, οι Ελληνικές αρχές ασφαλείας θα έπρεπε να αφήσουν ελεύθερο το πεδίο δράσης στους Βούλγαρους.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι Οι περισσότεροι από τους σλαβόφωνους τάχθηκαν στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού κατά την περίοδο του εμφυλίου. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, υποχρεώθηκαν να φύγουν , γιατί πόνταραν σε λάθος άλογο, προς τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Το ελληνικό κράτος έκλεισε τα σύνορα για αυτούς και πολύ καλά έκανε, γιατί οι ίδιοι δεν είχαν κρύψει ποτέ την πρόθεσή τους να δημιουργήσουν μια ανεξάρτητη σοβιετικού τύπου Λαοκρατική Δημοκρατία της Μακεδονίας απο τη Λάρισα και επάνω.

Η Ιστορία είναι γνωστό ότι είναι σκληρή με τους ηττημένους.

Να επικαλεστώ όμως και εγώ μια προσωπική επαφή που είχα προ τριάντα χρόνων με έναν αντίστοιχο ηλικιωμένο σλαβόφωνο κάτοικο που συνάντησα όταν επισκέφθηκα πριν τριάντα και χρόνια τον Αετό, ένα μεγαλοχώρι έξω από την Φλώρινα.

Όταν στο φιλόξενο τραπέζι τον πληρόφηρησα ότι είμαι και εγώ δίγλωσσος, βλαχόφωνος Έλληνας, μου εκμυστυρεύθηκε ότι μας ζηλεύει εμάς τους Βλάχους γιατί το Ελληνικό κράτος ποτέ δεν ασκησε σε εμα΄ς διώξεις, και όρι είμασταν ελεύθεροι να μιλούμε τα βλάχικα.

Συμφώνησα μαζί του ότι πράγματι έτσι ήταν, αλλά ότι υπήρχε μια λογική εξήγηση για αυτό. Οι βλαχόφωνοι Έλληνες ουσέποτε αμφισβήτισαν την ελληνικότητα τους, και όταν μια φορά κατά τη διάρκεια του 2ου ΠΠ μια μικρή ομάδα Βλαχόφωνων στη Μακεδονία και Ήπειρο παρασυρώμενοι από την Ιταλική προπαγάνδα επιχείρησαν να δημιουργήσουν Βλάχικο Πριγκηπάτο στη περιοχή κυνηγήθηκαν πρωτίστως από τους υπόλοιπους Βλαχόφωνους Έλληνες.

Ήταν λοιπόν ηλίου φαεινότερον ότι για το Ελληνικό κράτος οι Βλαχόφωνοι ήταν θεματοφύλακες του Ελληνισμού και αλοίμονο σε εκείνον ή εκείνους που το αμφισβητούσαν.

Τόσο οι Βλαχόφωνοι όσο και οι Σλαβόφωνοι, είναι πράγματι μειονότητες στην Ελλάδα, αλλά μόνο γλωσσικές, όχι εθνικές.

Η Ελλάδα δίνει και στις δυο γλωσσικές μειονότητες το δικαίωμα της διατήρησης τους . Νομοτελειακά όμως το τέλος και των δυο είναι θέμα χρόνου. Και επιτέλους αν επιμένουν να αποκαλούν μακεδονική τη γλώσσα τους ας φροντίσουν να το στηρίξουν αυτό με αρχαία κείμενα. Αν βρουν φυσικά.

QUO VADIS Ελλάδα;

Με παρασιτικό έθνος που όμοιό του ίσως να μην υπάρχει παγκοσμίως μοιάζει η σημερινή Ελλάδα.

Ζεί τρώγοντας κυριολεκτικά τις σάρκες του και εκλιπαρεί τη συνδρομή με δανεικά των ξένων για να επιβιώσει με ένα ανεκτό βιοτικό επίπεδο έστω κι αν «βγήκαμε» από τα μνημόνια. Μια μελέτη του καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς Σωτήρη Θεοδωρόπουλου φέρνει στο φως στοιχεία-σοκ για το παραγωγικό και μη δυναμικό στη χώρα μας που κυριολεκτικά «σου σηκώνονται οι τρίχες της κεφαλής».

Μέσα σε μια δεκαετία από το 2007 έως τα τέλη του 2017 μειώθηκαν κατά 1 εκατ. οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και αυξήθηκαν κατά 250.000 οι συνταξιούχοι (ή μάλλον 350.000 γιατί βρίσκονται ήδη σε αναμονή άλλες 100.000 για να λάβουν με καθυστέρηση τη σύνταξή τους). Έχουμε επί πλέον 2,7 εκατ. εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα (μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους), 700.000 υπαλλήλους στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα και 2,8 εκατ. συνταξιούχους που συνταξιοδοτήθηκαν αρκετοί από αυτούς κάτω από την ηλικία των 50 χρόνων. Με άλλα λόγια, όπως αναφέρεται σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το «Βήμα της Κυριακής», το μη παραγωγικό δυναμικό στη χώρα μας είναι 3,5 εκατ. που σε αυτούς περιλαμβάνονται συνταξιούχοι και δημόσιοι υπάλληλοι, έναντι μόλις 2,7 εκατ. που εργάζονται και παράγουν εμπορεύσιμα αγαθά ή παρέχουν κάθε είδους υπηρεσίες.

Αν προσθέσει κανείς στο μη παραγωγικό κοινό το 1,5 εκατ. των ανέργων και τις ηλικίες μέχρι 18 ετών αλλά και τις νοικοκυρές, αυτό αποκαλύπτει μια χώρα εντελώς παρασιτική και χρεοκοπημένη παραγωγικά (εκτός της ανάγκης για την εξόφληση του δυσθεώρητου χρέους των 330 δισ. ευρώ). Σύμφωνα με τη μελέτη, στο Ελλαδιστάν εργάζονται στον πρωτογενή (αγροτοκτηνοτροφικός κλάδος), δευτερογενή (βιομηχανία, βιοτεχνία) και τριτογενή τομέα (παροχή υπηρεσιών) της οικονομίας, λιγότεροι από τους 3 στους 10 οι οποίοι ταΐζουν άμεσα ή έμμεσα (με την καταβολή κάθε λογής φόρων και κρατήσεων) – εκτός από τον εαυτό τους – το κρατικοδίαιτο και μη παραγωγικό κομμάτι των 700.000 υπαλλήλων του δημοσίου, τα 2,8 και πλέον εκατ. των συνταξιούχων, το 1,5 εκατ. των ανέργων, νοικοκυρές και παιδιά ηλικίας μέχρι 18 ετών που αποτελούν τους υπόλοιπους 7 στο σύνολο του πληθυσμού. Με άλλα λόγια 3 εκατ. εργαζόμενοι συντηρούν άλλα 7 εκατ. ανενεργού πληθυσμού. Δυστυχώς η απογοητευτική αυτή εικόνα που φανερώνει τριτοκοσμική χώρα και χώρα που μπορεί να σταθεί μόνο με δανεικά έχοντας ένα υποφερτό βιοτικό επίπεδο, έφτασε στο σημερινό σημείο κατάντιας την τελευταία δεκαπενταετία, με κύρια υπευθυνότητα αυτούς που σήμερα είναι «τιμητές» των κυβερνώντων και που ετοιμάζονται οσονούπω να αναλάβουν ξανά τις τύχες της Χώρας! Αλλά και οι σημερινοί δεν στερούνται «μεριδίου» ευθύνης.

Από το 2005 έως σήμερα το παραγωγικό δυναμικό μειώθηκε στη χώρα μας κατά 1 εκατ. φτάνοντας τα 2,7 εκατ. εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα (από 3,6 εκατ. το 2005), ενώ στο ίδιο διάστημα οι συνταξιούχοι αυξήθηκαν από 2,5 εκατ. στο «μαγικό» αριθμό των 2,8 εκατ… Στο Δημόσιο οι υπάλληλοι από 800.000 το 2005 μειώθηκαν σήμερα στις 700.000 με τη διαφορά ότι προστέθηκαν στους συνταξιούχους που αντί να μισθοδοτούνται από τον κωδικό της μισθοδοσίας του Δημοσίου αμείβονται από τον κωδικό των συντάξεων δηλαδή και πάλι από τον κρατικό κορβανά.

Τι φανερώνουν όλα αυτά; Ότι εάν την επόμενη 5ετία δεν αντιστραφούν οι δείκτες παραγωγικού και μη δυναμικού (δηλαδή οι εργαζόμενοι να είναι πολλαπλάσιοι των ανενεργών πολιτών) ή θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε ως Βουλγαρία, δηλαδή με μισθούς πείνας ή το Βατερλό είναι προ των θυρών για τους περισσότερους.

Λέμε τους περισσότερους γιατί κάποιες χιλιάδες φρόντισαν – μέσω της παραοικονομίας και της αρπαχτής – να «αρμέξουν για τα καλά την παχιά αγελάδα των δανεικών και των κοινοτικών κονδυλίων» και έχοντας δισ. τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, θα απολαμβάνουν την απόγνωση των πολλών και τα ερείπια της καταστροφής που έρχεται…