Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το DNA της εβ δομαδας

το DNA της εβ δομαδας

156

ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑ

Οι στρατιωτικοί μπορεί να γνωρίζουν πως να αντιμετωπίσουν μια επερχόμενη απειλή, αλλά είναι οι διπλωμάτες που μαθαίνουν πρώτοι τις προθέσεις του εχθρού για τον σχεδιασμό και την πραγματοποίηση μιας τέτοιας απειλής. Ένας τέτοιος διπλωμάτης είναι και ο κ. Ιωάννης Ζέπος, ο οποίος έχει διατελέσει γ.γ του υουργείου των Εξωτερικών, και ως εκ τούτου είναι από τους ανθρώπους που γνωρίζει καλύτερα να ερμηνεύει τις κινήσεις της Τουρκίας.  Την άποψη του για την κλιμακούμενη από πλευράς τηε τουρκίας αντιπαράθεση με την ελλάδα παραθέτουμε στη συνέχεια.

του Ιωάννη Αλέξιου Ζέπου*

Εδώ και μερικούς μήνες, κ. Ερντογάν, έχετε ξεκινήσει μια εξαιρετικά προκλητική, επιθετική και αναίτια εκστρατεία κατά της Ελλάδας, δοκιμάζοντας την υπομονή και την ετοιμότητά της σε διάφορα στρατηγικά σημεία της μεταξύ μας μεθορίου, από τα σύνορα του Εβρου ποταμού μέχρι τις θαλάσσιες εκτάσεις του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Χρησιμοποιείτε κατά κόρον, εσείς ο ίδιος, οι υπουργοί σας και οι αξιωματούχοι του κράτους σας, διάφορες ιστορικές περιόδους ελληνοτουρκικών αναμετρήσεων, προσπαθώντας να προσβάλετε τους Ελληνες, θυμίζοντάς τους ατυχείς στιγμές της ιστορίας τους, των οποίων αντίστοιχες έχετε και εσείς υποστεί πάμπολλες. Η διαφορά είναι ότι η ελληνική πλευρά έχει αποφύγει να σας θυμίζει, με τον ίδιο τρόπο, για λόγους ορθής συμπεριφοράς και καλής γειτονίας, τις ανάλογες δικές σας, καθώς και άλλες, άκρως ωφελιμιστικές περιόδους της πρόσφατης δικής σας ιστορίας.

Το να απειλείτε συνεχώς και να προσβάλλετε την Ελλάδα, που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, την οποία δυστυχώς για σας δεν μπορείτε να πλησιάσετε, από δική σας επιλογή και του ΝΑΤΟ, όπου δυστυχώς παριστάνουμε τους συμμάχους, δεν οδηγεί μαθηματικά πουθενά
και απλά, θυμίζοντας ανατολίτικο παζάρι, ζημιώνετε δύο λαούς που θα ήθελαν, νομίζω, τον 21ο αιώνα, να ζούσαν σαν έντιμοι γείτονες.

Ισως να μην έχετε αντιληφθεί ότι η συνεχιζόμενη επιθετικότητά σας προς τη χώρα μας αλλά και προς όλους εκείνους που υπερασπίζονται και αμύνονται της Διεθνούς Εννομης Τάξης και του Διεθνούς Δικαίου, με το οποίο, όπως έχετε αποδείξει, έχετε ελάχιστες, αν όχι μηδαμινές, σχέσεις, δεν οδηγεί πουθενά.

Και αναφέρομαι ειδικότερα στη συμπεριφορά σας απέναντι και στο ανεξάρτητο κράτος της Κύπρου, το 40% του εδάφους του οποίου ακόμη κατέχετε παράνομα, και στις συνεχείς απειλές που εξαπολύετε, urbi et orbi, εναντίον οιουδήποτε κράτους στην περιοχή σας ή ευρύτερα, το οποίο δεν υποκλίνεται, δεν συμβιβάζεται και δεν αποδέχεται τις αυταρχικές και αυθαίρετες αποφάσεις σας.

Κανένα κράτος που σέβεται τη Διεθνή Δημοκρατική Νομιμότητα δεν θα συμβαδίσει με την αυταρχική σας συμπεριφορά, τα αίτια της οποίας θα πρέπει να αναζητήσετε εσείς ο ίδιος σε όλες εκείνες τις πράξεις και παραλείψεις σας, που σας έχουν φέρει αντιμέτωπο με τον ίδιο τον λαό σας, τον οποίο και έχετε ατυχώς διχάσει.

Υπάρχουν στην Ελλάδα άτομα σε διάφορες ομάδες, όπως π.χ. πολιτικοί, στρατιωτικοί, διπλωμάτες, δημοσιογράφοι, επιστήμονες και επιχειρηματίες, απλοί άνθρωποι υγιώς σκεπτόμενοι, οι οποίοι θεωρούν με τον τρόπο τους, εδώ και μερικά έτη, ότι είχε επέλθει ο χρόνος της ομαλοποίησης των διμερών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών μας και της φιλικής συμβίωσης και των δύο λαών, στο πλαίσιο ενός πολιτισμένου δημοκρατικού κόσμου, και εργάστηκαν γι’ αυτό. Τέτοιοι άνθρωποι, γνωρίζω εκ πείρας, ότι υπάρχουν πολλοί και στη χώρα σας.

Μην τους αγνοήσετε!

Απογοητεύσατε κατ’ εξακολούθηση έναν μεγάλο αριθμό Ελλήνων που πίστευαν ότι η Τουρκία ήθελε να ακολουθήσει τον δρόμο της κοινότητας των δημοκρατικών κοινωνιών, που εκτείνεται από τη Δύση στην Ανατολή και από τον Βορρά στον Νότο, και ότι η χώρα σας θα είχε το δικαίωμα να ενταχθεί σ’ αυτήν την ομάδα κρατών που επιδιώκουν, μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, της λειτουργίας του Κράτους Δικαίου και της εφαρμογής των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, να συμμετέχουν ισότιμα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Εσείς όμως, κ. Ερντογάν, φαίνεστε να επιλέγετε πρότυπα κρατικής λειτουργίας που έχουν καταργηθεί από τον 19ο αιώνα, όπου ο αυταρχισμός, η έλλειψη δημοκρατικής διαφάνειας, ο διαχωρισμός των εξουσιών, η ισονομία και η ανεξιθρησκεία δεν έχουν πλέον τον κύριο ρόλο.

Επιδιώκετε, όπως λέγεται, μεταξύ άλλων, τη δημιουργία ενός νέου Χαλιφάτου, στο οποίο θέλετε εσείς να παίξετε τον ρόλο του Χαλίφη, προσπαθώντας να αναβιώσετε μια οθωμανική οντότητα που καταργήθηκε οριστικά από τον Κεμάλ Ατατούρκ, δίνοντας αυθαίρετα στη χώρα σας και σε σας τον ίδιο ιδιότητες που δεν σας αναγνωρίζει η συντριπτική πλειονότητα των ισλαμικών χωρών.

Ισως, λοιπόν, έχει επέλθει ο χρόνος να αλλάξετε πορεία, να παύσετε να παριστάνετε την προνομιακή περιφερειακή δύναμη, που δεν λογοδοτεί στο εσωτερικό της, αλλά και διεθνώς, και που έχει δικαιώματα περισσότερα από άλλους στη διεθνή σκηνή, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σήμερα στο χείλος του οικονομικού γκρεμνού, με ή χωρίς αποθέματα αερίου στη Μαύρη Θάλασσα, και που ευνοείται, κατά περίσταση, από στοχευμένες οικονομικές ενισχύσεις περιστασιακών «συνοδοιπόρων».

Προσπαθήστε, λοιπόν, να ξανακάνετε τη χώρα σας, ωφελώντας έτσι και τον λαό σας, μια οντότητα δημοκρατική και όχι αυταρχική, που να σέβεται και να τιμά τους νόμους, τις μειονότητες και όλες τις θρησκείες, που να τη σέβονται οι άλλες χώρες του πλανήτη και να μην τη βλέπουν ως ένα αναφυόμενο κράτος – φόβητρο που επιδιώκει συνεχώς, με ατελείωτη κομπορρημοσύνη, να απειλεί ότι θα καθυποτάξει όποια χώρα, στην ευρύτερή του περιφέρεια, δεν αναγνωρίζει την αδικαιολόγητη και πολιτικά υπερφίαλη υπεροπτική του συμπεριφορά.

Αυτά τα ολίγα, κ. Ερντογάν, προερχόμενα από μια χώρα που δεν σας φοβάται, αλλά απλά εκπλήσσεται κατά καιρούς από την ιταμή και επιθετική συμπεριφορά σας. Με τη χώρα αυτή, την Ελλάδα, είστε καταδικασμένος να συμβιώσετε, όπως άλλωστε και εμείς οι Ελληνες μαζί σας, ως γείτονες και επισημαίνω ότι αυτή η χώρα, παρά τη συμπεριφορά σας, δεν σας έχει προκαλέσει ποτέ με παράνομες αμφισβητήσεις στον χώρο της εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου και αναμένει να της δείξετε, ενεργά και ειλικρινά, ότι επιθυμείτε και επιδιώκετε έναν εποικοδομητικό διάλογο που θα μπορέσει να αλλάξει το σημερινό κλίμα και να οδηγήσει σε ένα θετικό αύριο.

ΤΟ ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ;

Σε κατάσταση κατάθλιψης περιέπεσε το τελευταίο διάστημα ο Αλέξης Τσίπρας.

Σε καθημερινή βάση παρακολουθεί τον εμφύλιο που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στις αντιμαχόμενες φατρίες του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να έχει δυνατότητα παρέμβασης.

Εγκλωβισμένος στην κυριολεξία στον φαύλο κύκλο των ισορροπιών και των εκβιασμών, αναγκάστηκε να κάνει τον τροχονόμο στο ξεκατίνιασμα που επιδίδονταν οι οπλαρχηγοί από το σκόρπιο ασκέρι… της Κουμουνδούρου.

Ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά ότι οποιαδήποτε απόπειρα παρέμβασής του θα επιταχύνει τα συμπτώματα διάσπασης και διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί δεν πρόκειται για έναν κομματικό οργανισμό, αλλά για μια χαλαρή συνομοσπονδία από ομάδες, φράξιες και επίδοξους αρχηγούς που είχαν ως μοναδικό συγκολλητικό στοιχείο την εξουσία.

Αυτό το κατασκεύασμα δεν αντέχει με τίποτα στη σημερινή πολιτική συγκυρία, γιατί δεν έχει αφήγημα, δεν μπορεί να χαράξει στρατηγική και αναγκαστικά επιδίδεται σε έναν άκρατο και τυχοδιωκτικό τακτικισμό.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες όχι γιατί είναι άτολμος, αλλά γιατί γνωρίζει ότι οποιαδήποτε απόπειρα επίδειξης δύναμης θα οδηγούσε σε πολυδιάσπαση τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο στο πολιτικό περιθώριο.

Γιατί η μοναδική οργανωμένη δύναμη σε πανελλαδικό επίπεδο στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η ομάδα των 53 του Ευκλείδη Τσακαλώτου.

Το τελευταίο διάστημα έχουν προσχωρήσει στην Κίνηση Τσακαλώτου εμβληματικά στελέχη με διαδρομή στην Ανανεωτική Αριστερά.

Ο ίδιος ο Ευκλείδης Τσακαλώτος κατάφερε να έχει δημιουργήσει ένα σοβαρό αρχηγικό προφίλ, διατηρώντας το ηθικό πλεονέκτημα, αφού στη διάρκεια της θητείας του στο κρίσιμο υπουργείο Οικονομικών δεν κατηγορήθηκε ούτε για ένα σκάνδαλο.

Αντίθετα, όλοι οι άνθρωποι του Αλέξη Τσίπρα είναι βουτηγμένοι στον βούρκο των σκανδάλων.

Η λεγόμενη προεδρική φρουρά έχει απαξιωθεί πολιτικά και αντιμετωπίζει περιπέτειες με τη Δικαιοσύνη.

Γι’ αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περιφρουρήσει τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα και να διαμορφώσει τις ισορροπίες στο κόμμα.

Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος για τον οποίο το Συνέδριο αναβάλλεται διαρκώς, με πρόσχημα τον κορωνοϊό