Home Community News το dna της εβ δομαδας

το dna της εβ δομαδας

292

Ελλάδα και Έλληνες

Πολλοίείστε εσείς που μόλις επιστρέψατε από το καθιερωμένο σας καλοκαιρινό ταξίδι στα Πάτρια εδάφη. Κάθε χρονιά τα ίδια συναισθήματα. Λαχτάρα να πατήσετε τα άγια χωματά της αμέσως μετά την προσγείωση του αεροσκάφους, και αδημονία να ρουφήξετε τον καθαρό της αέρα . Αυτή η χώρα κυριολεκτικά δεν συγκρίνεται με καμία άλλη στον κόσμο. Τυχεροί οι κάτοικοί της που την χαίρονται καθημερινά.

Μέρα με την ημέρα όμως και καθώς η πραγματικότητα της καθημερινότητος αρχίζει να σας υπενθυμίζει άλλα πράγματα, λιγώτερο ευχάριστα, αρχίζεται και διαπιστώνεται ότι ναι, τυχεροί οι κάτοικοι της, αλλά άτυχοι η ίδια που της έλαχαν τέτοιοι άνθρωποι. Άνθρωποι που δεν εκτιμούν αυτό που έχουν.  Άνθρωποι που πάσχουν από ένα είδος Μιθριδατισμού, όπως πολύ εύστοχα μας υπενθυμίζει ο Έλληνας φιλόλογος  κ. Νίκος Τάχατος στο άρθρο του που ακολουθεί και το παραθέτουμε αυτούσιο στη συνέχεια:

“Ο Μιθριδάτης Στ’ Ευπάτωρ Διόνυσος (132 π.Χ- 63 π.Χ) ήταν βασιλιάς του Πόντου και της Μικράς Αρμενίας στην περιοχή της βόρειας Μικράς Ασίας.

Επειδή φοβόταν μήπως τον δολοφονήσουν με δηλητήριο, δηλητηρίαζε ο ίδιος τον εαυτό του χρησιμοποιώντας σταδιακά αυξανόμενες μικρές μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου, με αποτέλεσμα να αποκτήσει ανοσία. Όταν όμως νικήθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγό Πομπήιο, προσπάθησε να αυτοκτονήσει με δηλητήριο, αλλά επειδή δεν τα κατάφερε εξαιτίας της ανοσίας που είχε αποκτήσει, διέταξε έναν αξιωματικό του να τον σκοτώσει με ξίφος.

Από το όνομα του βασιλιά του Πόντου έχει επικρατήσει σήμερα ο όρος μιθριδατισμός και χρησιμοποιείται για να περιγράψει μεταφορικά τη σταδιακή αποδοχή και εξοικείωση με καταστάσεις που πριν χαρακτηρίζονταν ως επικίνδυνες. Περιγράφει δηλαδή τη μη αντίδραση των ανθρώπων σε επικίνδυνες καταστάσεις που ξέρουν ότι είναι καταστροφικές αλλά τις αποδέχονται.

Αυτή η σταδιακή εξοικείωση με επικίνδυνες καταστάσεις δεν έρχεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται χρόνος, μια συνεχής πλύση εγκεφάλου με εικόνες, ειδήσεις, πληροφορίες, ώστε το υποκείμενο να αρχίσει να θεωρεί φυσιολογικό ή ανεκτό κάτι που σε παλιότερες εποχές θα προκαλούσε αντίδραση. Τον ηγετικό ρόλο για τη δημιουργία του φαινομένου έχουν τα Μ.Μ.Ε. και κυρίως το διαδίκτυο, μέσω του οποίου με τη χρήση των κινητών τηλεφώνων και των υπολογιστών, πάσης φύσεως πληροφορία είναι προσιτή σε όλους από μικρή ήδη ηλικία. Ακούγεται παράλογο, αλλά αν και ζούμε στην εποχή της πληροφορίας, εντούτοις η πληθώρα πληροφοριών και η μη ικανότητά μας να φιλτράρουμε αυτές τις πληροφορίες μας έχει οδηγήσει σχεδόν σε προσωπικό και κοινωνικό αδιέξοδο.

Για να γίνει περισσότερο κατανοητό το φαινόμενο, αρκεί να παρατηρήσουμε την ελληνική κοινωνία. Πριν λίγες δεκαετίες ο θάνατος ενός συνανθρώπου μας από ναρκωτικά ήταν από τις πρώτες ειδήσεις. Σήμερα θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό. Η βία στους αθλητικούς χώρους δεν ενοχλεί πια κανέναν. Οι ληστείες, η εγκληματικότητα είναι ενσωματωμένες στην καθημερινότητά μας. Εκείνο όμως που δείχνει ότι πάσχουμε πλέον από το φαινόμενο του μιθριδατισμού είναι η περίφημη φράση, που όλοι μας έχουμε πει κατά καιρούς: «Στην Ελλάδα ζούμε». Απλές καθημερινές παραβατικές συμπεριφορές, όπως το παρκάρισμα του αυτοκινήτου σε θέση ατόμων με ειδικές ανάγκες, ανάποδη κίνηση σε μονόδρομο, θάψιμο των σκουπιδιών στην παραλία, παραβίαση κόκκινου σηματοδότη, ατελείωτη γραφειοκρατία στις υπηρεσίες και τόσα πολλά άλλα περιστατικά, αντιμετωπίζονται ως απόλυτα φυσιολογικά και δικαιολογούνται με τη φράση: «Στην Ελλάδα ζούμε, δεν αλλάζει τίποτα». Ουσιαστικά δημιουργούμε αδιέξοδα, τόσο προσωπικά και κυρίως κοινωνικά που αναπαράγονται καθημερινά και το μόνο που κάνουμε είναι θεωρούμε ότι είναι δουλειά άλλων να τα λύσουν, βυθιζόμενοι ολοένα και περισσότερο σε έναν εθνικό ωχαδελφισμό (κατεξοχήν ελληνική λέξη).

Όλα αυτά βέβαια θεωρούνται φυσιολογικά, μέχρι «η φωτιά» να αγγίξει και εμάς. Τότε αρχίζουμε να παραπονιόμαστε, να φωνάζουμε και να διαμαρτυρόμαστε ότι όλα είναι λάθος και ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, ρίχνοντας ευθύνες σε όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό μας. Τότε ο καθημερινός ωχαελφισμός που μας χαρακτήριζε αντικαθίσταται από παράπονα και γκρίνια.

Εκείνο που επιβάλλεται να γίνει συνείδηση είναι ότι τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχουμε εμείς οι ίδιοι για την κατάσταση που επικρατεί. Φταίμε γιατί αναπαράγουμε καθημερινές συμπεριφορές που ενώ γνωρίζουμε ότι είναι λάθος, τις κάνουμε γιατί έτσι μας εξυπηρετεί στιγμιαία. Φταίμε γιατί ανεχόμαστε από συνανθρώπους μας τέτοιες συμπεριφορές. Σημαντική θα μπορούσε να είναι η συμβολή του σχολείου στην αντιμετώπιση του φαινομένου. Η ουσιαστική γνώση και η ανάπτυξη κριτικής σκέψης θα επιτρέψει τη δημιουργία μια γενιάς πολιτών που θα αναγνωρίζουν και θα αντιστέκονται στο φαινόμενου του μιθριδατισμού”.

Καλέ ο Γιάν(ν)ης!

Έγινε την εβδομάδα αυτή η επίσημη παρουσίαση της νέας ταινίας του Κώστα Γαβρά βασισμένη στο βιβλίο του Βαρουφάκη.

Δεν θα κρίνουμε την ταινία γιατί δεν την είδαμε και ούτε προκειται να την δούμε. Μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Πρόκειται για μια κινηματογραφική αποτύπωση των όσων ισχυρίζεται ο βαρουφάκης στο βιβλίο του. Αυτό μας αρκεί.

Είδαμε και την φωτογράφηση του ζεύγους Βαρουφάκη στο γκαλά της παρουσίασης της ταινίας. Λοιπόν εκεί αυτός ο ανεκδιήγητος τύπος εμφανίστηκε ενδεδυμένος με ένα σοβαρό μαύρο κοστούμι όπως αρμόζει στην περίσταση. Δεν μπορεί όμως να αποφύγεις τον θυμό σου όταν θυμάσαι ότι στις επίσημες συναντήσεις του ως υπουργός των Οικονομικών με αξιωματούχους άλλων κρατών εμφανιζονταν προκλητικά ντυμένος σαν πλουμιστό παγώνι με εκείνα τα χρωματιστά πουκάμισα και μάλιστα έξω από το παντελόνι!.

Να τον χαίρονται όσοι τον ψήφισαν και τον έστειλαν στη Βουλή. Ίσως τώρα να καταλάβουν ότι αυτός ο τύπος εκπροσωπούσε και εκπροσωπεί τον αυτάρεσκο και άξεστο εαυτό του και όχι αυτούς.

Περί Προσφυγικού και Λαθρομεταναστών

Ας πούμε λοιπόν μερικές σκληρές αλήθειες : την ιστορία αυτή με την ανεξέλεγτη εισροή προσφύγων και λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, την ξεκίνησε η ίδια η Ελλάδα το 2015 με την εκλογή του Τσίπρα.Οι βάρκες έφθαναν στα νησιά,από εκεί έμπαιναν στο πλοίο της γραμμής για Πειραιά και από εκεί με πούλμαν κατευθείαν για τα σύνορα.Πάνω από ένα εκατομμύριο πέρασαν έτσι.
Ελάχιστοι τότε διαμαρτυρήθηκαν. Αφού πάνε στην Ευρώπη τι μας νοιάζει;
Η επιχείρηση είχε προετοιμασθεί με πολυετή προπαγάνδα των κομμάτων της αριστεράς ότι αυτοί θέλουν να πάνε στην Ευρώπη και δεν είναι δουλειά μας να κάνουμε τον χωροφύλακα και δώστε τους χαρτιά να φύγουν.
Όποιος τολμούσε να πει ότι εάν αυτό γίνει στο τέλος θα κλείσει η Ευρώπη τα σύνορα και θα μας μείνουν εδώ καταγγελλόταν ως ευρωλιγούρης ή μερκελιστής ή γερμανοτσολιάς.
Οι Καμμένος και Κοτζιάς απειλούσαν με συνεντεύξεις σε γερμανικές εφημερίδες ότι εάν δεν πάρουν λεφτά θα γεμίσει η Ευρώπη με τζιχαντιστές.
Όποιος αμφιβάλλει ας γκουγκλάρει τις λέξεις Κοτζιάς Καμμένος τζιχαντιστές για να τις διαβάσει.
Στο τέλος και αφού είχαν περάσει πάνω από ένα εκατομμύριο οι χώρες Βίζεγκραντ είπαν η βαλκανική οδός πρέπει να κλείσει και πίεσαν τα Σκόπια και έκλεισε.
Τότε και αφού έγινε η κατασκήνωση στην Ειδομένη άρχισε το κλάμα και ο υποκριτικός θρήνος ότι δήθεν θέλουν να μας κάνουν αποθήκη ψυχών.Τώρα το σκέφτηκαν; Όταν έλεγε η κυρά Τασία ότι λιάζονται και εξαφανίζονται ήταν καλά; Δεν ήταν τότε αποθήκη ψυχών γιατί τους φορτώνονταν άλλοι.
Γκουγκλάρετε και ΄Τσίπρας Σένγκεν να δείτε που έλεγε τότε ας φύγουμε από τη Σένγκεν, δηλαδή ας κλείσουν οι άλλοι τα σύνορα.
Αλλά στην Ελλάδα μιλάμε μόνο μεταξύ μας. Εάν πας έξω όμως και πεις γιατί μας κλείνετε τα σύνορα θα σου απαντήσουν εσείς γιατί ανοίξατε τα δικά σας;