Home DNA της Εβδομαδας (Ηλίας Κουτίνας) το dna της εβ δομαδας

το dna της εβ δομαδας

208

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ

Πέρασε μια ακόμη  επέτειος του Πολυτεχνείου. Και τελικά αποδεικνύεται πως αυτοί που τιμούν πάντα, συνεχώς, αδιάλειπτα και με συνέπεια τη μνήμη της εξέγερσης των φοιτητών είναι οι Μπαχαλάκηδες και τα… ΜΑΤ. Δεκαετίες τώρα, το ίδιο παιχνίδι.Αναρχικοί και ΜΑΤ πιστοί στο ραντεβού τους. Μόνο που φέτος τα ΜΑΤ τους την φέρανε των Μπαχαλάκηδων.  Είχαν πιάσει στασίδι από νωρίς και τους περίμεναν. Ευτυχώς δηλαδή γιατί είχε παραγίνει το κακό. Κάθε χρόνο να καταστρέφεται το κέντρο της Αθήνας, γιατί αυτό επιθυμούσαν μερικές δεκάδες νεαρών αναρχικών. Η ΕΛΑΣ όμως  του Χρυσοχοΐδη είχε φέτος διαφορετική προσέγγιση και αρκετά πετυχημένη. Τα εύσημα στον Υπουργό που δείχνει να μην καταλαβαίνει από αλητείες. The buck stops here!

Θα μπορούσε κάλιστα κανείς να συγκρίνει το Πολυτεχνείο με μια μετοχή. Όχι οικονομική αλλά πολιτική. Μια πολιτική μετοχή στην οποία επένδυσε βαρειά  η Ελληνική Αριστερά, την φούσκωσε μέχρι εκεί που δεν παίρνει, και την εκμεταλέυτηκε άγρια τα τελευταία 40 χρόνια, για να ανεβάσει το δικό της ηθικό πλεονέκτημα και να καθήσει για τα καλά στο σβέρκο του Ελληνικού λαού, κάνοντας ταυτόχρονα ακόμη και αυτή τη Λαική Δεξιά να αιθάνεται ενοχές. 

Σε δύο χαρτιά έπένδυσε η Αριστερά. Στον Εμφύλιο και στο Πολυτεχνείο. Της βγήκαν και τα δυο. Τώρα με καθυστέρηση αρκετών χρόνων έρχεται η, επιτέλους, Ευρωπαική Δεξιά με επικεφαλής τον Κυριάκο Μητσοτάκη να απομυθοποιήσει και τα δυο.

Δεν αμφισβητεί κανείς τα αγνά αισθήματα ενός μεγάλου τμήματος της γενιάς του Πολυτεχνείου.

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μηδενίζει εκείνη την αυθόρμητη εξέγερση της νεολαίας κατά της χούντας. Εκείνα τα νέα παιδιά, που διψούσαν για Δημοκρατία (όχι σαν κι αυτήν της μεταπολίτευσης) και Ελευθερία, οργανώθηκαν αυθόρμητα και χωρίς καμία κομματική βοήθεια, εξεγέρθηκαν και διακινδύνευσαν, όταν κάθε συμβατική λογική γύρω τους -αριστερή και δεξιά- τους έλεγε «να κάτσουν στα αυγά τους»! Γιατί αυτό τους έλεγαν. Τις αποφάσεις που πήραν οι συνελεύσεις και η Συντονιστική δεν τις ενέκριναν οι μεγαλύτεροι, οι ηγέτες της εποχής (οι «συνετοί ηγέτες»), τα παράνομα λόγω χούντας παλαιά κόμματα ή οι παράνομες οργανώσεις, που δρούσαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είχαν αμφιβολίες εάν, κατά πόσο, ο χρόνος, οι συγκυρίες, η κατάλληλη τακτική, όλα αυτά που λένε οι «ώριμοι και υπεύθυνοι» κάθε εποχής. Οι φοιτητές τούς έσυραν στις δικές τους αποφάσεις. Στη δική τους παράτολμη πράξη. Και μέχρι σήμερα εκμεταλλεύονται τον αγώνα τους.

ΕΞ ΙΔΙΩΝ ΤΑ ΒΕΛΗ

Όόπως χαρακτηριστικά γράφει  ένας αριστερός ο Χρύσανθος Λαζαρίδης: «…Μετά τον Ιούλιο του 1974 γεμίσαμε με «αντιστασιακούς κατόπιν εορτής»! Από ανθρώπους που υπηρέτησαν το δικτατορικό καθεστώς και ύστερα διαφήμιζαν την αντιδικτατορική τους δράση, μέχρι ανθρώπους που απλώς δεν έκαναν τίποτε και ύστερα εμφανίζονταν ως περίπου… «οπλαρχηγοί» μιας «παλλαϊκής αντίστασης» που δεν υπήρξε ποτέ»! Είναι για τούτο που οι αληθινοί πρωτεργάτες της εξέγερσης συνειδητά προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια…

Το Πολυτεχνείο σίγουρα δεν είναι παραμύθι. Το γνωρίζω αυτό από πρώτο χέρι Ο αδερφός μου, πρωτοετής της ΑΣΣΟΕ ήταν τότε μέσα. Απλά αυθόρμητα σαν φοιτητής και όχι οργανωμένος σε κάποιο κόμμα.  Παραμύθι, ωστόσο, είναι αυτό που λέγεται και γράφεται, ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η αφορμή κατάρρευσης του διδακτορικού καθεστώτος. Να θυμίσουμε ότι μετά τα αιματηρά γεγονότα του Πολυτεχνείου ακολούθησε ο στρατιωτικός νόμος που κήρυξε ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, που ανατράπηκε με πραξικόπημα στις 25 Νοεμβρίου. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος, μαριονέτες και οι δύο, αφού ισχυρός άνδρας του νέου σκληρότερου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης. Και η χούντα του Ιωαννίδη αποδείχθηκε πιο βολική και «πιο διαχειρίσιμη» για τον ξένο παράγοντα, ακόμα πιο απρόβλεπτη και εξαιρετικά επικίνδυνη. Η νέα δικτατορία άνοιξε τον δρόμο για τη διχοτόμηση της Κύπρου. Ένα Εθνικό έγκλημα που ολοκληρώθηκε με την κατάληψη του 36,7% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό τον «εθνάρχη» Καραμανλή!

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Σίγουρα δεν έχουμε το δικαίωμα να μηδενίζουμε τον ανιδιοτελή αγώνα των φοιτητών. Από την άλλη, όμως, δεν έχουμε και το δικαίωμα να υποστηρίζουμε ότι το Πολυτεχνείο έριξε τη χούντα. Διότι, η χούντα εξευτελίσθηκε, αυτογελοιοποιήθηκε, αυτοδιαλύθηκε και κατέρρευσε, σαν χάρτινος πύργος, λίγους μήνες αργότερα, αμέσως μετά την έναρξη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, που οι δικτάτορες άφησαν ανυπεράσπιστη. Με τους αρχηγούς των όπλων να ψάχνουν τους πολιτικούς για να τους παραδώσουν την εξουσία (και ανταμείφθηκαν γι’ αυτό)! Την ίδια ώρα που οι ορδές του Αττίλα αποβιβάζονταν, πέντε μίλια δυτικά της πόλης του Κηφέα, της θαλασσοφίλητης Κερύνειάς μας. Ύστερα από το προδοτικό πραξικόπημα που η ίδια η χούντα διενέργησε κατά της νόμιμης κυβέρνησης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Για το Πολυτεχνείο ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά. Βαρύνουσα ασφαλώς είναι η άποψη ενός ιδεολόγου του αριστερού χώρου, του Βασίλη Ραφαηλίδη, που κατέθετε δημοσίως πάντα με παρρησία την άποψή του: «Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα», γράφει ο Ραφαηλίδης, και συνεχίζει: «Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν γκινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος. Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής. Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει. Δεν πήγα ποτέ στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε τότε ούτε αργότερα. Δεν πήρα ποτέ μέρος στις προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες κατά την ημέρα της «επετείου του Πολυτεχνείου» τούτο το μεγάλο συλλογικό άλλοθι για την ηθική ανεπάρκεια ενός ολόκληρου λαού. Πρόκειται για ένα πολύ βολικό άλλοθι, που το οικειοποιήθηκαν όσοι νιώθουν την ανάγκη να ξεπλύνουν την ντροπή για την απέραντη δειλία τους επί έξι ολόκληρα χρόνια».

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ: ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΠΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ

Η ΧΩΡΑ δεν μπορεί να καταστεί χωνευτήρι εκατομμυρίων μουσουλμάνων, αυτό που συμβαίνει δεν είναι παρά η αρχή του τέλους της κανονικότητας του έθνους. Είναι ειρηνική εισβολή ξένων δυνάμεων χωρίς να πέσει ντουφεκιά! Εάν αυτό δεν είναι η ωμή πραγματικότητα τότε θα πρόκειται για μια εκτίμηση πολύ κοντά στην οδυνηρή αλήθεια. Ο ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ τρόπος (αποκάλυψε και την αγωνία της κυβέρνησης) που ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης διεμήνυσε στους συμμάχους Ευρωπαίους την ευθύνη που έχουν όλοι τους, για την εκρηκτική καταστροφική εποικιστική ροή εκατομμυρίων προσφύγων μεταναστών, με απώτερο προορισμό τις ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης, δίνει και το στίγμα τετελεσμένων γεγονότων, βάσει οργανωμένου σχεδίου ανάμειξης δύο κόσμων, άκρως διαφορετικών πολιτισμών, δίνει μία αίσθηση του ευρισκόμενου σε εξέλιξη τρίτου παγκοσμίου πολέμου που διεξάγεται όμως με διαφορετικά, (ίσως και χειρότερα) όπλα από τους πολέμους που μέχρι τώρα ξέρουμε. ΔΥΣΤΥΧΩΣ στα χαρακώματα αυτής της «σύρραξης» μεταξύ των δύο κόσμων, βρέθηκε η Ελλάδα. Και μάλιστα, στην πλέον κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της που προσπαθεί να βγει ζωντανή από το κώμα στο οποίο την έριξε με βάναυσο είναι αλήθεια τρόπο, η οικονομική πτώχευση.

ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑ

Η γεωγραφική θέση της Ελλάδος. 

Ευχή η υπέροχη μορφολογία της και το καταπληκτικότης κλίμα. 

Κατάρα να αποτελεί την  φυσική γέφυρα της πολιτισμένης Ευρώπης  με την αναγχρονιστική Ανατολή.

 Το μεταναστευτικό, βεβαιότατα, απειλεί την εθνική συνοχή της χώρας. Απειλεί την ασφάλεια και την πολιτιστική της ταυτότητα. Τη χώρα που δίδαξε πολιτισμό και στους δύο κόσμους, τους οποίους χωρίζει το Αιγαίο. Την έβαλαν στη μέση φορτώνοντάς τη με βάρη που είναι αδύνατον να τα σηκώσει. Έτσι και ενώ ο εξ ανατολών κίνδυνος (βλέπε σουλτάνος) δοκιμάζει την αντοχή της με τις αμέτρητες «ανθρώπινες βόμβες» που στέλνει καθημερινά στα νησιά, η Ευρώπη, που ποτέ δεν αισθάνθηκε ως δικά της σύνορα αυτά της Ελλάδας, αδιαφορεί πεισματικά να πάρει μέτρα προστασίας των, περιμένοντας το αποτέλεσμα «νεκροψίας» της χώρας – «χωνευτήρι» που θα σημάνει και το τυπικό τέλος της συμμαχίας. Διότι το ουσιαστικό τέλος της, έχει από καιρό επέλθει… ΜΕΧΡΙ όμως να βρεθεί λύση για το μεταναστευτικό, η Ελλάδα θα λιγοστεύει από…Έλληνες! Στα χωριά των 50 γερόντων όπου μετοίκησαν διπλάσιοι πρόσφυγες των 18 και 35 χρόνων, πολύτεκνοι οι περισσότεροι, οι κοινωνικές συνήθειες θα αλλάξουν και το ξένο θα επιβληθεί του εγχώριου, μια μπασταρδεμένη κατάσταση δηλαδή σε διάφορες εκφάνσεις στα όρια εθνικής κλίμακας. Από την άλλη πλευρά οι νέοι Έλληνες, θα γηράσκουν σε κοινωνίες υπογεννητικότητας, δίχως τα βασικά κίνητρα για δημιουργία οικογένειας, με αποτέλεσμα να απορροφώνται κι αυτοί από τα κύματα της μετανάστευσης που θα «σβήνουν» σε χώρες της Βορειοδυτικής Ευρώπης ή της Αμερικής. ΜΠΟΡΕΙ ανά τους αιώνες ο θεωρητικός αντίπαλος της Ελλάδας να είναι η γειτονική Τουρκία, ο πραγματικός εχθρός μας όμως είναι η ίδια η Ευρώπη! Είναι οι «σύμμαχοι» που κρύβουν τις ενοχές τους στα νησιά (τώρα και στο εσωτερικό) της Ελλάδας, είναι εκείνοι που επιδεικτικά αδιαφορούν για την προστασία της συνοχής του ελληνικού στοιχείου και επιτρέπουν τους «τσαμπουκάδες» του Τούρκου προέδρου και τους αφορισμούς του εναντίον της Ευρώπης, της οποίας λιγουρεύεται να καταστεί μέλος και η χώρα του.